Mediashakers

Mediashakers deelt elke maand haar visie op een bepaald thema, de uitdaging van de maand!

December 2010
Streefcijfers of quota: Een specifiek voorkeursbeleid is als het repareren van defecten.

Doelen worden pas haalbaar als ze concreet gemaakt worden. Roepen om een ‘inclusieve aanpak’ brengt op zichzelf diversiteit niet dichterbij. Wat niet wegneemt dat het wel belangrijk is om juist ook op het terrein van diversiteit een missie te hebben.
In discussies over meetbare resultaten worden de begrippen ‘ streefcijfers’  en ‘ quota’ vaak door elkaar gehaald. Waarschijnlijk omdat de begrippen gekoppeld worden aan dwang van bovenaf, is de interpretatie veelal dat daarbij kwantiteit belangrijker is dan kwaliteit. Het gevoel is dat allochtonen je als het ware, om politiek correcte redenen, door de strot worden geduwd zonder dat je ze goed kan gebruiken. Deze gedachtegang eindigt onherroepelijk met de uitspraak dat allochtonen ‘het’ zelf ook niet willen, omdat ‘ze’ daarmee niet op basis van hun kwaliteiten beoordeeld worden. En dat wil toch iedereen. Lees verder!
————————————————————————————-

November 2010
“Wij letten alleen op kwaliteit”.

Autochtoon of allochtoon speelt bij onze selectie geen enkele rol. Kwaliteit komt vanzelf boven drijven.” Hoort u deze uitspraken ook regelmatig? Of gebruikt u ze misschien zelf ook?
Ze suggereren een doordacht en zorgvuldig selectiebeleid waarbij professionaliteit hoog in het vaandel staat en de keuze voor kwaliteit een bewuste is. Een gebrek aan diversiteit binnen een organisatie is in deze visie het directe gevolg van een tekort aan voldoende gekwalificeerde etnische mediaprofessionals. Maar klopt dit wel? Lees verder!
————————————————————————————-

Oktober 2010
“We kunnen ze niet vinden!”

Deze uitspraak moet als smoes ontmaskerd worden.  Als een uitvlucht die culturele diversiteit dwarsboomt. Omroepen hebben de neiging om bij het werven van cultureel diverse medewerkers hun gangbare patronen en kanalen niet te bekijken en te veranderen, maar simpelweg te kiezen voor een multicultureel (mailing)lijstje. Deze lijstjes zijn veelal via via samengesteld. Namen die ze al dan niet toevallig zijn tegen gekomen, vrienden en familie van bekende etnische professionals. Personen worden in een grote container gegooid en regelmatig geconfronteerd met oproepen. Waarom werkt dit niet?  Lees verder!
————————————————————————————-

Uitdaging van de maand:

-> Streefcijfers of quota: Een specifiek voorkeursbeleid is als het repareren van defecten.

Doelen worden pas haalbaar als ze concreet gemaakt worden. Roepen om een ‘inclusieve aanpak’ brengt op zichzelf diversiteit niet dichterbij. Wat niet wegneemt dat het wel belangrijk is om juist ook op het terrein van diversiteit een missie te hebben.
In discussies over meetbare resultaten worden de begrippen ‘ streefcijfers’  en ‘ quota’ vaak door elkaar gehaald. Waarschijnlijk omdat de begrippen gekoppeld worden aan dwang van bovenaf, is de interpretatie veelal dat daarbij kwantiteit belangrijker is dan kwaliteit. Het gevoel is dat allochtonen je als het ware, om politiek correcte redenen, door de strot worden geduwd zonder dat je ze goed kan gebruiken. Deze gedachtegang eindigt onherroepelijk met de uitspraak dat allochtonen ‘het’ zelf ook niet willen, omdat ‘ze’ daarmee niet op basis van hun kwaliteiten beoordeeld worden. En dat wil toch iedereen. lees verder »

December 2010
Tewatha Muller: Gek!

Je begeven op de ‘mediamarkt’… Je bent toch niet gek??
Ik wel. Want met mijn INHolland Communicatie diploma bereik ik weinig in deze tijd. Banen in mediawereld hebben nooit voor het oprapen gelegen, maar sinds de economische crisis lijkt er een tragisch dieptepunt te zijn bereikt. Ik heb destijds bewust gekozen voor een studie Communicatie omdat ik een baan wilde in de creatieve mediasector. Helaas zijn er met mij nog honderden andere gekken die ieder jaar afstuderen in verschillende mediarichtingen. Je begeven op een markt die eigenlijk al verzadigd is, is inderdaad gekkenwerk, helemaal voor een allochtone vrouw als ik. Lees verder!

————————————————————————————-
November 2010
Brechtje Smidt: Maak gebruik van die extra kwaliteiten!

Het leven van een onafhankelijk filmmaker is spannend, maar niet eenvoudig. Afgelopen drie jaar heb ik een droom project kunnen realiseren. Going South, Cycling through the Americas.  Going South is een moderne roadmovie op de fiets, door Noord- en Zuid-Amerika. Vier jongeren, een Zweedse (Åsa), een Spanjaard (Javier) en twee Britten (Fin & Alex), verkennen de landen gewapend met een camera. Zij delen hun ervaringen over het fietsen, de ontberingen, de geweldige locaties maar altijd met een reflectie op het klimaat.
Lees verder!

————————————————————————————-

Oktober 2010
Patricia Cronie: Trots op dubbele culturele achtergrond!

Als 17-jarige half-Surinaamse die op zondag niet naar het museum, maar naar een overvolle huiskamer in Zuidoost, ging was de School voor Journalistiek nogal intimiderend. Mijn ‘witte, links-intellectuele’ medestudenten keken Nova, lazen de Volkskrant en zaten volop anekdotes over VPRO-programma’s.
Ik dacht dat ik net zoals mijn klasgenoten moest zijn. Dat waren aanstaande journalisten en ze leken sprekend op de journalisten die bij ons op school les gaven. Fanatiek struinde ik Youtube af naar Rembo & Rembo-filmpjes, kwam ik elke ochtend braaf een half uur eerder om de Volkskrant-columnisten uit mijn hoofd te leren en bij de bibliotheek leende ik boeken over kunst en cultuur. Vier jaar lang bleef ik geïntimideerd door alle kennis die mijn medestudenten hadden van de wereld die zo belangrijk leek in de journalistiek. Ook mijn eerste jaren bij de omroepen was ik onder de indruk. Totdat ik bij de RVU kwam. Lees verder!

De zin of onzin van streefcijfers en quota!

GEK!

Je begeven op de ‘mediamarkt’… Je bent toch niet gek??
Ik wel. Want met mijn INHolland Communicatie diploma bereik ik weinig in deze tijd. Banen in mediawereld hebben nooit voor het oprapen gelegen, maar sinds de economische crisis lijkt er een tragisch dieptepunt te zijn bereikt. Ik heb destijds bewust gekozen voor een studie Communicatie omdat ik een baan wilde in de creatieve mediasector. Helaas zijn er met mij nog honderden andere gekken die ieder jaar afstuderen in verschillende mediarichtingen. Je begeven op een markt die eigenlijk al verzadigd is, is inderdaad gekkenwerk, helemaal voor een allochtone vrouw als ik.

lees verder »

Maak gebruik van die extra kwaliteiten!

Het leven van een onafhankelijk filmmaker is spannend, maar niet eenvoudig.

Afgelopen drie jaar heb ik een droom project kunnen realiseren. Going South, Cycling through the Americas.  Going South is een moderne roadmovie op de fiets, door Noord- en Zuid-Amerika. Vier jongeren, een Zweedse (Åsa), een Spanjaard (Javier) en twee Britten (Fin & Alex), verkennen de landen gewapend met een camera. Zij delen hun ervaringen over het fietsen, de ontberingen, de geweldige locaties maar altijd met een reflectie op het klimaat.

Simpel was het zeker niet. lees verder »

Als 17-jarige half-Surinaamse die op zondag niet naar het museum, maar naar een overvolle huiskamer in Zuidoost, ging was de School voor Journalistiek nogal intimiderend. Mijn ‘witte, links-intellectuele’ medestudenten keken Nova, lazen de Volkskrant en zaten volop anekdotes over VPRO-programma’s.
Ik dacht dat ik net zoals mijn klasgenoten moest zijn. Dat waren aanstaande journalisten en ze leken sprekend op de journalisten die bij ons op school les gaven. Fanatiek struinde ik Youtube af naar Rembo & Rembo-filmpjes, kwam ik elke ochtend braaf een half uur eerder om de Volkskrant-columnisten uit mijn hoofd te leren en bij de bibliotheek leende ik boeken over kunst en cultuur. lees verder »